31-03-08

Het weerzien ( vervolg )

Rond twee uur komt ze aan .
Ze heeft tijd tot 17:00 h en ten laatste 18:00 h.
Het is een zomers weertje .
We wandelen het bospad in, en praten over ik weet niet meer wat .
Wat doet het ertoe nu, toen was ik bij haar .
Af en toe nemen we elkaar in de armen en genieten van de knuffel .
En wandelen weer verder op het niet onderhouden pad .

Ik ontdoe mij van mijn jas, daar het behoorlijk warm wordt .
We houden halt, ik smijt mijn jas in de kant en geef haar een knuffel .
Ze verschiet en kijkt om .
Het is maar mijn jas .
Ik lach er eens om en zeg, het is een wille beest, ik zal het doden .
Ik vertrappel het beest dat mijn vriendin deed verschieten .
We lachen erom, en des te meer daar mijn bril er misschien in lag .
Bwa, pech gehad zullen we maar zeggen .
We wandelen weer verder .
Het pad loopt dood en we keren om, en wandelen terug aan een zelfde tempo.

We genieten nog langer van de nog af te leggen weg .
Nemen grotere haltes, vleien ons neer en genieten van ons samenzijn .
De wereld draait verder, en de wereld staat stil .
Wij zijn het centrum van de wereld en niets of niemand kan ons dit moment ontnemen .
We wandelen weer verder en naderen de voertuigen die ons hierheen hebben gebracht .
Het einde nadert, maar we kijken niet naar het einde .
De laatste meters zijn nog van ons, en die nemen wij .

Ze checkt haar gsm .
Geen berichten, oef !
Van opluchting gesproken .
We nemen afscheid en ik geniet nog uren , dagen erna nog van .
De intense momenten herbelevend in gedachten en ze nog voelend .
Hoewel ook de sombere kant zijn gelaat laat zien, zie ik enkel de mooie kant .
Liefde maakt blind !?
Misschien, maar het laat zeker genieten van het nu .

09:00 Gepost door The All Mighty in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-03-08

Het weerzien

Korte tijd later komt er een onverhoopte gebeurtenis .
Haar moeder en stiefvader gaan naar een schots weekend in de Limburg .
Ze zal proberen thuis te blijven .
De dagen die volgen is voor haar een strijd .
Gaat ze wel mee, gaat ze niet mee .
Ze durft het niet te zeggen dat ze niet meegaat .
Ik begrijp de angst die ze heeft, maar snap niet dat ze geen vrije keuze heeft en kan nemen .
Ze is een volwassen vrouw, en zit onder de knoet van haar gezin .
Ze denkt om ziekte te veinsen, nog dingen die moeten gedaan worden als reden te vinden .
We naderen de dag des oordeels, en dan nog is het een muntje op zijn kant .

De zaterdag gaat ze niet mee .
Ik weet de reden niet meer dat ze gegeven heeft .
Maar we zouden elkaar pas na de middag kunnen ontmoeten .
Ze moet eerst thuis van alles doen, zodat ze zouden denken dat ze de hele dag thuis is geweest .
Nog steeds is er bij mij de gedachte dat ze een goedkope slaaf in huis hebben .
Wat een rot situatie voor haar .
We kennen elkaar pas, en ik kan geen oplossing bieden .
We kijken uit naar de namiddag .
Ze heeft een plaats voor afspraak niet te ver van huis, maar best uit de buurt zodat bekenden tot een minimum zouden herleid worden die haar zouden ontmoeten .
Ik ga haar al tegemoet .

09:00 Gepost door The All Mighty in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-03-08

Een poosje niets

Er is een poosje niets noemenswaardigs aan de hand .
We keuvelen een beetje veel via msn .
We sms-en elkaar, maar het is allemaal vriendschappelijk .
De vlam is er, maar daar blijft het bij .
Met het over en weer keuvelen, en pogingskes om ze nog te ontmoeten, krijgt de omgeving waarin ze vertoefd vorm .
Ze komt over alszijnde de assepoester in de famillie .
Haar tijden worden gevuld met van alles en nog wat , zodat er van vrije tijd niet veel overblijft .
Hoe kan ze aan een eigen leven beginnen, als ze gevangen zit in tijdgebrek ?

Er komt een dag aan waar ze een vrije dag heeft .
Ze wenst te gaan wandelen met mij en haar eerste soulmate .
Wat ook gebeurd op een woensdag .
Haar tijd is beperkt .
Het verloopt geheel normaal, leuk,ontspannen en geen bijzonderheden op of aan te merken .
Het was gewoon een dag onder vrienden, waar er werd bijgekletst .
De aan en uit van de relatie had geen weerslag op mijn gemoed .
Ergens is dit normaal, ik hoorde er ergens wel bij .

We gaan uit elkaar en het leven neemt zijn gangetje zoals voorheen .

10:22 Gepost door The All Mighty in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |