26-03-08

De ontmoeting

De afgesproken plaats was duidelijk uigelegd .
Ik was er goed op tijd .
Parkeer mij en volg de aanwijzingen van mijn contactpersoon .
Volg de dijk .
Ik kijk uit naar water en zie geen water .
Overtuigd dat ik verkeerd was, wandel ik terug naar de dijk die langs het water loopt .
Daar vervolgde ik de weg die mij haar tegemoet zou doen komen .
Een telefoon, het is zij .
Waar ben je ?
Ik ben hier, ik zie paarden, weiland, schapen, water .
Waarom ? Ben ik verkeerd ?
Ja, soms mag ik niet nadenken, weeral bevestiging se .
Ik keer om en ze zou mij tegemoet komen .
In een bocht verschijnt een persoon .
Ze spreekt me aan met een grote glimlach .
Mijn mondhoeken trekken tot achter mijn oren als antwoord .
We maken snel onze identiteiten bekend en wandelen verder .
Ze heeft maar een beperkte tijd .

Deze ontmoeting hield ook vragen in waarop antwoorden zouden komen .
Ik was verliefd, ja, geestelijk hadden wij elkaar gevonden .
Wat met het uiterlijke ?
Zou dit het gevoel in het gedrang brengen .
Voorafgaand op de ontmoeting stelde ik mij die vraag .
Stel dat ze enorm aan overgewicht lijdt .
Zou de vlam nog even hard branden ?
Stel dat ze een minder mooie verschijning is .
Zou dit er iets aan doen .
Stel dat ze een Diva zou zijn, hoe zou je je voelen ?
Het uur van een mogelijke waarheid breekt aan .

Ze ziet er jonger uit dan dat ze is .
Ik moet wennen aan hetgeen visueel waargenomen wordt en hetgeen zich geestelijk heeft afgespeeld .
Na enkele passen en zinnen, begint het visuele zich naar het geestelijke te zetten .
Ze wordt meer en meer vrouw, ze benadert meer en meer het geestelijke dat ze weet te gebruiken .
Op het einde van de wandeling, waar we over koetjes en kalfjes praten nemen wij afscheid .
Ze rijdt weg, ik wandel verder naar mijn geparkeerde wagen, met een we zullen zien wat er volgt als gevoel .

09:00 Gepost door The All Mighty in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-03-08

De eerste afspraak

De angst overstijgt iedere normale omgang .
Ik voelde al aan dat het van haar thuis uit kwam .
Niet zozeer een bindingsangst op zich had ze .
Dat was wel de uitkomst uiteraard .
Maar een angst .
Ik vertrouw als nooit ervoor op mijn gevoel .
Die zat goed inzake gevoelens, van haar uit en van mij uit .
Er wordt nader contact gezocht, ik wou haar graag ontmoeten .

Principieel ben ik tegen ontmoetingen zo maar, of omdat we contact hebben via inet .
Niemand hoeft zich ongemakkelijk te voelen door mijn toedoen .
Het geestelijke volstond wel .
Maar met het gebeurde was de drang groter geworden ze te ontmoeten .
Waarom precies en met welk doel, dat weet ik nog niet .
Dat was een gevoel dat er gekomen was .

Mijn voorstel tot ontmoeting verloopt moeizaam .
Ja misschien, als het lukt, maar ik beloof niets .
Het volstond mij .
Dan het terug trekken, de misschiens vermenigvuldigden zich, de excuses stapelden zich op .
De kans verkleinde aanzienlijk .
Niets kon mij afremmen .
Ik zou er zijn, of ze zou komen of niet, ik zal er zijn .
De tijd en plaats van afspraak.
S'morgens vroeg bij haar in de buurt .
Ze kan nooit lang wegblijven .
Indien haar moeder mee zou komen, dan zou het sowieso tot een nul operatie uitdraaien .
Nul ?
Neen, ik zou ze op zijn minst gezien hebben, en zij mij .
En dan zien we verder wel .

09:00 Gepost door The All Mighty in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-03-08

Einde zware tijd

De eerst volgende contacten verlopen alsof er een echtelijke ramp gebeurd is .
Ik die tracht te begrijpen, zij die zich beschermd .
Er is iets, maar ze kan het niet zeggen .
Ik geloof haar, maar ben op zoek naar antwoorden waar ik mij aan kan vasthouden .
Enkel er is iets, en pas op, anders klap ik toe ; krijg ik voorgeschoteld .
Mijn respect voor de medemens maakt dat ik zou afgehaakt hebben, en haar keuze hoe oneerlijk deze ook moge zijn, zou aanvaarden .
Een neen volstaat ruimschoots voor mij .
Ik heb er geen honderd nodig om tot het besef te komen dat het hopeloos is .
Maar toch, voor deze dame blijf ik vechten .
Niet ik, maar mijn vader die voor mij vecht .
De diepe put heeft mij mijn vader in mij doen treden .
Ik heb zijn vreugde ervaren, maar ook zijn pijn toen hij zijn kinderen kwijt raakte .
Enkel een vader kan zo voor zijn zoon strijden .
Hij overtrad menige princiepes die ik aanhou .
Ik besefte dat ik het niet was die streed, maar mijn vader .
Het zat me ongemakkelijk, daar mijn princiepes één voor één sneuvelden .
We geraken op een niveau die de strijd overbodig maakt .
Het contact neemt terug zijn normaal gangetje als ervoor .
Er is niet veel veranderd .
De tijd zal uitwijzen hoe het verder zal évolueren .
Enkel is er bij mij; weet dat het bij haar niet pluis is .

11:15 Gepost door The All Mighty in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |